Het Bluescafe, Apeldoorn
06 december 2009
Report
Op 6 december vierden wij het laatste optreden van het jaar 2009 in Apeldoorn! Na dit optreden gaan we lekker kerstig zijn, trouwen en het nieuwe jaar inluiden. En wat was het gezellig!!! Veel oude bekenden kwamen langs (familie, oud-leerlingen van het Lyceum, collega-muzikanten...) en het was als vanouds. Helemaal tof dus! Een super afsluiter van het jaar!!!
Recensie
Bert Reinders a.k.a. The Bluesman heeft een mooie recensie geschreven!
Je kunt ’m hieronder lezen:
Jaartal en datum ben ik even kwijt, maar het is toch al weer een x-aantal jaartjes geleden dat ik voor het laatst Pennyleen Krebbers heb horen zingen en spelen. Ik weet nog dat ze destijds samen met enkele mensen van Backstreet Men in de oude serre van Muziekcafe Laporte in Meppel stond. Ondanks haar jonge leeftijd liet de dame met haar uitstekende combinatie van saxofoon en zang in elk geval een onuitwisbare indruk op me achter.
Ik zie haar nog zo met haar half lange- en sluike haar, getooid met een forse bril en dikke wollen trui de kleedkamer (lees: keuken) instappen om een Drents kwartiertje later als een waanzinnig mooie diva het podium op te stappen. Klaas de Boer van Cafe Laporte en ondergetekende hadden aan een blik naar elkaar genoeg door op hetzelfde moment te roepen: ‘Godsallemachtig!!”.
Daarna heb ik zelf nooit meer iets van de struise dame vernomen, tot dat vorig jaar in een keer weer de naam Pennyleen Paradise opdook in het circuit. Nieuwe concerten waren geboekt en ook Cafe Laporte stond weer op het programma. She was back!!!
Helaas, het bleek van korte duur want Pheiffer, zere vingers, doofheid en allerlei andere ongemakken gooiden roet in het eten van Pennyleen Paradise en de geplande concerten werden voor een maand of negen opgeschort.
Momenteel staan de zaken er voor Pennyleen een stuk rooskleuriger voor. Er wordt weer volop getourd en ook de agenda voor 2010 begint al weer behoorlijk vol te lopen.
Het optreden van zondagmiddag 6 december is de laatste van dit seizoen en dan neemt de band even tot begin januari een korte break. Pennyleen gaat trouwen met haar Pim (tevens gitarist van Pennyleen Paradise) en dan mag 2010 definitief het jaar worden voor dit vijftal.
Bij binnenkomst in het Bluescafe op zondagmiddag wordt het de bezoeker meteen duidelijk dat er deze middag een dame op het podium staat. Er zijn een paar kleine tafeltjes neergezet met een keurig kleedje er op. Een bosje bloemen er naast, een tegeltje met de nodige wijsheid, een Boeddha-beeldje, een paar vintage lampenkapjes, druipkaarsjes, wierrook, waxinekaarjes, …. Kortom, dame Pennyleen wil gewoon een beetje gezelligheid …….! Tja, een man doet dit soort dingen niet …. Toch?
Rond half zes is het zover en Pennyleen begint zoals het eigenlijk hoort. Eerst de band netjes voorstellen in een lekkere intro om vervolgens met een lekkere portie soulblues het bluescafe een beetje wakker te schudden. Ondanks dat het niet overdreven druk is in het Bluescafe zijn de die-hard Bluescafe-gangers weer van de partij en ook Pennyleen genietende en swingende oma heeft een ereplekje gekregen!
Pennyleen heeft een aantal uitstekende muzikanten om haar heen staan en de band is eigenlijk tijdens een sessie op het Bluescafe-podium ontstaan, zo’n anderhalf jaar geleden. Met name toetsenist Herman Wolters maakt diepe indruk met zijn nagenoeg foutloze spel en unieke sound uit zijn Nord Electro. Een geluid dat me sterk doet denken aan het zeventiger jaren filmgeluid zoals dat gebruikt werd in die tweederangs Charles Bronson films. Broer Joe (van Gino Vanelli) had volgens mij ook zo’n apparaat op de eerste platen uit de begin jaren 70. Gaaf, lekker autenthiek en toch tijdloos. Mooi man!!!!
Ook de ritmesectie bestaande uit drummer Bert de Jonge en bassist Koos Lonis doen precies wat er van hun wordt verwacht en dat is niets te veel en alles op het juiste moment. Strak, verzorgd en alles voorzien van een heerlijk groove.
Pennyleen is zoals verwacht de grote blikvanger van het gezelschap. Ze grapt en grolt lekker van zich af, maar ondertussen houdt ze iedereen met haar uitstraling goed bij de les. Ook de afwisseling in up-tempo nummers en gevoelige ballads houden het drie sets lang spannend en onvoorspelbaar. Pennyleen’s stem is keurig verzorgd en in de slow bluesnummers zelfs adembenemend mooi. Zelfs een zwaar uitgekauwde cover als ‘The Thrill Is Gone’ is meer dan de moeite waard en ook een song als Valerie van Amy Winehouse gaat er in als koek.
Het hoogtepunt van de middag is overigens een uiterst gevoelige en zelfgeschreven song met alleen begeleiding door Herman Wolters op toetsen. Als je het presteert om iedereen even vijf minuten lang muisstil te krijgen, dan ben je wat mij betreft een kanjer! Chapeau!
De oude saxofoon komt er overigens maar sporadisch aan te pas en dat vind ik wel jammer, want het jazzy, funky- en soulbluesrepertoire leent zich juist heel sterk voor een flinke portie blaaswerk. Hopelijk haalt Pennyleen haar handelsmerk volgend seizoen iets vaker uit het rek.
Rond half negen heeft de band drie sets afgewerkt, maar op verzoek van gastheer Jan Kerseboom wordt er toch nog even een korte vierde set bij aangeplakt. Geen probleem voor Pennyleen Paradise. Jonny Lang’s ‘Lie To Me’ dan nog maar een keer? Kortom, een heerlijk muziekmiddagje van een stel puike muzikanten!
Pennyleen & Pim! We wensen jullie een geweldige trouwdag volgende week! Maak er wat moois van met elkaar!
Keep in touch en we zullen je weer met open armen ontvangen in Cafe Laporte in Meppel!! (13 februari 2010)
Foto’s
Zoals ik al vertelde heeft Bert - The Bluesman - Reinders ook prachtige foto’s gemaakt! Hieronder een voorproefje... Om alle foto’s in een slide-show te zien, kun je even kijken bij de foto’s of naar de site gaan!
Filmpjes
Ymke heeft mooie filmpjes gemaakt! Je kunt ze hieronder zien! Ymke, Dank voor het opsturen!
Peace of Mind
My Territory
Fooling me
If you let me
I say goodbye
Unchained
The thrill is gone
Mercy, Mercy, Mercy
Something